Reisverhalen zonder route

Het is lang geleden dat ik iets gepost heb. Weken gingen voorbij, weken werden maanden en uiteindelijk jaren. 5 jaar, om precies te zijn. 5 jaar zonder ook maar één gepubliceerd reisverhaal. Het bloggen ging me steeds meer tegen staan. Alles draaide om de samenwerkingen met merken, om de betaalde opdrachten, om zichtbaarheid in de media en engagement met volgers. Bloggen werd werk.

Mijn naam in de media, maar mijn verhaal ergens onderweg kwijtgeraakt. Reisheid liep langzaam bij me vandaan. En uiteindelijk schreef ik niets meer. Niet omdat ik niets te zeggen had, maar omdat alles wat gezegd werd steeds minder van mij was.

Toen kwam corona. Een relatie. Een kind dat een puber werd.

En daar raakte ik mijn niche kwijt. De alleenstaande moeder die met haar nog jonge kind en een klein budget naar alle avontuurlijke uithoeken van deze wereld reisde werd een gezin met oudere kinderen die voor een wat meer comfortabele manier van reizen kozen. Niet langer uitzonderlijk, niet langer opvallend. Wat overbleef was een nieuwe reeks bestemmingen en een ander soort verhaal.

Er was Noorwegen. Guatemala. Maleisië. Mexico. Nog een keer IJsland. Belize. Zweden. Qatar. Nog eens Roemenië. Servië. Weer in Bosnië. Canada. Malta. Nogmaals Schotland. Er was heel vaak Amerika. Er waren dromen en plannen. Andere verhalen. Voor later. Of nooit.

Er was wederom Marokko, waar mijn leven opeens compleet stil leek te staan door een klein ongelukje. Een steegje in de medina van Marrakech leidde tot een gebroken hielbeen en dat mondde uit in trombose, meerdere longembolieën en een longinfarct. 2025 werd een jaar van kleine overwinningen. Alles wat ik ooit zo vanzelfsprekend vond, leek verder weg dan ooit.

Nu gaat het beter. Ik loop weer en adem weer vrij. De eerste berg is alweer beklommen. Daar ben ik dankbaar voor. Maar ik moet me bewust blijven van de grenzen die 2025 me heeft laten zien. Niet meer alles kan. Ik ben bang om weer te vliegen. Bang om weer naar een land te gaan waar de gezondheidszorg niet best is. Bang dat een nieuwe bloedprop mijn leven dit keer voorgoed verpest.

Maar ik ben niet meer bang dat mijn verhaal niet interessant is. Er zijn nog zoveel onvertelde verhalen die gelezen mogen worden. Misschien te gewoon om écht interessant te zijn, maar te waardevol om niet te vertellen. Verhalen moeten authentiek zijn. Vanuit mijzelf, niet vanuit verwachtingen van anderen, vanuit een SEO-script of een vaste niche. Dat is waar de inspiratie verloren ging en het writersblock ontstond. Ik wil weer schrijven omdat woorden blijven aandringen. Vrijblijvend en zonder doel.

Er staan 68 ongepubliceerde reisverhalen klaar. Misschien zijn ze minder interessant en avontuurlijk. Maar ze wachten. Net als ik.