Kerst workation

Het is Kerstvakantie. De eerste thuis, in heel veel jaren. Het voelt vreemd… Alsof ik iets vergeten ben in te pakken. Alsof ik ergens anders had moeten zijn. Alsof mijn lichaam nog onderweg is en mijn hoofd vergeten dat we zijn aangekomen. Alsof mijn tas al klaarstaat, maar niemand me roept.

Thuis heet het vakantie, maar rust is het niet. Er wordt gesloopt. De schuur die tegen de vlakte gaat, puin dat wordt afgevoerd, een fundering gestort en een garage die nieuwe vorm moet krijgen. Handen vol werk, dagen vol stof, plannen die nergens pauze nemen. En ondertussen loopt het andere spoor door. Het onzichtbare. Dat wat niet op de bouwtekening staat.

Want Kerst komt niet vanzelf. Kerst is stille arbeid: plannen die zich blijven aandienen, lijstjes die zich ’s nachts herschrijven. Er moet sfeer zijn. Versiering. Kerstdiners die bedacht, afgestemd en bereid moeten worden. Cadeaus die iets zeggen. Sociale afspraken die elkaar raken als een ingewikkelde puzzel. Alles wordt afgestemd. Alles wordt geregeld.

Voor veel vrouwen is dit het bekende lot: de dragende laag onder de feestdagen. Maaltijden, momenten, mensen. Cadeaus, kinderen, sfeer. Het huis straalt warmte uit, maar achter het licht worden de knoppen bediend. Onzichtbaar. Onbetaald. Onophoudelijk. Alsof zorg en sfeer vanzelf gaat. Wat vakantie heet, voelt als werk. Een workation, maar dan niet op een zonnige plek aan de ander kant van de wereld.

Misschien maakt dat het zo vreemd om nu niet weg te zijn. Reizen is wakker worden in een bed dat niet het jouwe is. Een taal niet begrijpen. De weg kwijtraken en daar iets winnen. Reizen is leven op scherp, met open zintuigen, omdat alles nieuw is. Je blik verandert. Je pas. Je denken. Het besef dat de wereld groter is dan jouw dagen. Het onbekende dat langzaam vertrouwen wordt. Daar ben ik tegelijk klein en volledig. Daar hoor ik even overal bij, zonder uitleg, zonder houvast, met een vrijheid die geen ‘vakantie’ kan beloven. Het voelt vrijer, zelfs als ik moet zoeken.

En in die zoektocht mis ik Amerika. De afgelopen jaren was dat onze vaste plek in de Kerstvakantie. Winterkamperen in het Wilde Westen. Wakker worden tussen cactussen en rode bergen, waar de stilte groot is en de lucht alles draagt wat je nog niet hebt uitgesproken. Ik mis Kerst op het strand van Sri Lanka. Zout op mijn huid. Zand tussen mijn tenen. Kerst zonder jassen, zonder haast, met alleen de zee die het ritme bepaalt. Ik mis Marokko. De onafgemaakte reis van vorig jaar. Onverkende steegjes in de medina, de woestijn die glinstert in het zonlicht, het geroep van verkopers op de markt, het zachte gebrul van kamelen bij zonsondergang, het gevoel dat er nog iets op me wachtte.

Het echte avontuur zit niet in de bestemming, maar in het meebewegen met wat zich aandient. Ik voel heimwee naar landen waar ik nooit ben geweest. En vreemd genoeg voelt dat soms meer als thuis dan thuis. Misschien omdat ik daar minder moet dragen. Misschien omdat ik daar niet alles hoef te zijn. Of omdat ik onderweg dichter bij een versie van mezelf kom die lichter is, aandachtiger, vrijer.

Die zachte onrust die er heel het jaar is wordt in deze periode groter. Een verlangen naar de wijde wereld, naar het niet-weten, naar dagen zonder vorm. Naar de weg, naar het onbekende, naar een plek waar ik niets hoef vast te houden en alles zich mag ontvouwen.

Maar deze Kerst ben ik thuis. Omringd door het bekende. Met stof op mijn kleren en plannen in mijn hoofd. Maar ook met warmte, veiligheid en vertrouwdheid. Want ergens in die onrust, de constante drang naar avontuur en naar de wereld leeft ook iets anders. Het besef dat dit samenzijn niet vanzelfsprekend is. Dat mijn gezin, familie en vrienden aan deze mooi gedekte tafel en deze momenten de reden zijn dat ik draag, regel en door ga. Dat nabijheid ook een vorm van rijkdom is.

En misschien is dat ook thuiskomen. Een tijd van licht. Van even naar elkaar toe leunen, waar ter wereld we ook zijn. De stille verbondenheid. Dat we, over grenzen en afstanden heen, allemaal zoeken naar hetzelfde. Naar warmte, naar aandacht, naar samen. Misschien is dat wat Kerst is, overal ter wereld.