Roemenië: Oost-Europa op zijn best

Transfagarasan

Roemenië, ik had geen idee wat ik van je moest denken. Verhalen over armoede, diefstal, zwendel en een norse bevolking doen de ronde wanneer ze het over je hebben. Dat klinkt niet echt aanlokkelijk. Maar als ervaren reiziger weet ik als geen ander dat vooroordelen slechts vooroordelen zijn, en nooit echt de realiteit. Als ervaren reiziger weet ik dat je gewoon moet gaan kijken om te weten hoe het is. Dus ik kwam even bij je op bezoek.

Al van kinds af aan lonkte de regio Transsylvanië mij. Een regio van griezelige, dichte bossen, van beren en wolven, van bochtige bergwegen, van mist in de heuvels, van oude zigeunervolken en niet te vergeten het kasteel van graaf Dracula. Mysterieus fluisterend riep je me, als een dwalende stem in de verte. En daar was ik dan.

Roemenië

Transfagarasan

 

 

 

 

 

Vanuit Boekarest leidde je me de bergen in. Over de Transfagarasan, volgens velen de mooiste weg ter wereld. Er waren dichte bossen met prachtige herfstkleuren, vol beren, wolven en lynxen. Een weelderige lappendeken van scharlakenrood, okergeel en vlammend oranje bekleedde de contouren van jouw heuvels. Mistflarden bedekten de heuveltoppen, om opeens weer op te lossen in het niets. Als een mysterieus toneelspel, dat op steeds weer een andere plek verder speelt. Je leidde me langs glinsterende meren, schitterend in de ochtendzon. De imposante Transfagarasan slingerde verder, dieper de bergen in. Het werd kouder. Er kwamen bergketens aan met sprookjesachtige namen. Het Cindrelgebergte en de Fargaras-hoogte werden bedekt met een laagje sneeuw. Betoverend mooi.

Herfst in Roemenië

Oh Roemenië, je had me al te pakken en het was nog niet eens afgelopen. Je leidde me verder vanuit de woeste bergen naar het lieflijke boerenland, waar kromme oma’s met hoofddoekjes de oogst nog binnen haalden, waar mannen met grote snorren op paard en wagen voorbij kwamen en waar prachtig gekleedde zigeuners in mooie versierde woonwagens waren neergestreken. Er waren Middeleeuwse dorpjes, waarvan alleen de geasfalteerde hoofdweg en de moderne verkeersborden verraden dat het 2016 is. Je pastelkleurige huisjes met hun leien daken, je kasseien straatjes, je zanderige zijwegen en het vervoer met paard en wagen deed me op een vreemde manier denken aan Cuba. Aan stadjes als Trinidad en Camaguey. We vinden overeenkomsten in de gekste hoeken van de wereld.

Sighisoara

We vonden jouw typische houten kerkjes met hun Transsylvanische puntdaken en jouw kastelen, duister, mysterieus en oud. Graaf Dracula zal zich hier wel thuis hebben gevoeld.

Roemenië, wat een fijne ontmoeting. Een land waar mannen met grote snorren je een tandenloze glimlach schenken, waar paard en wagen nog een heel normaal vervoersmiddel is, waar middeleeuwse dorpjes nog hun oude glorie hebben weten te behouden en waar oerbossen, woeste bergketens en het lieflijke boerenland elkaar steeds afwisselen. Roemenië is niet eng en armoedig, Roemenië is Oost-Europa op zijn best.

8 Reacties

  1. Grappig dat Transsylvanië je al van kinds af aan aantrok. Ik had er tot een paar jaar terug nog nooit van gehoord. Maar toen ik er wel over zag en las op internet wilde ik er naartoe! Lijkt me echt super. Maar nog niet geboekt dus… steeds komt er wat anders tussen lijkt het wel. Komend jaar Georgië, haha. Maar ik ga een keer naar Transsylvanië, ook over de Transfagarasan… lijkt me fantastisch.

    1. Dankjewel voor je reactie Yvonne. Ik la graag griezelverhalen vroeger, en dan kom je snel in Transsylvanië terecht. Dat het ook zo ontzettend mooi was, wist ik toen nog niet maar dat heb ik ter plaatse mogen ontdekken. Als je de kans hebt: gaan! Georgië lijkt me ook erg mooi, wat gaaf dat je er naar toe gaat!

  2. Wat een geweldig blog! Echt prachtig geschreven. Ik heb echt heel veel zin in onze auto vakantie naar Roemenië. De auto is gecontroleerd en ingepakt. Op weg met onze nieuwe auto naar een nieuw avontuur. Roemenië wij komen er ook aan!

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.